03-01-10

De verandering



libelle


Op de bodem van een oude vijver leefden larven
die niet konden begrijpen waarom niemand uit hun groep
ooit terug kwam nadat ze waren opgekropen tegen de stengels
van de lelies die op het water dreven.
Zij beloofden elkaar dat de volgende die werd geroepen
om de klim naar boven te maken, terug zou komen om te vertellen
wat er met hem was gebeurd.
Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang om het oppervlak
op te zoeken; hij rustte boven op het lelieblad uit en onderging
de glorieuze verandering die van hem een libel
met prachtige vleugels maakte. 
Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden.
Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver,
gluurde hij naar zijn vrienden beneden.
Toen begreep hij dat zelfs als ze hem konden zien
zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen
als één van de hunnen.

Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien of contact
met hen kunnen hebben na de verandering die wij de dood
noemen, is geen bewijs dat zij niet langer bestaan.


Walter Dudley Cavert

10:18 Gepost door sientje in Algemeen | Commentaren (2) | |

31-12-09

Onderweg naar Twee Duizend Tien


Click to play this Smilebox greeting: twee duizend tien


dit prachige licht schonk jij mij

ik geef het door

aan al onze vrienden

door het wereld wijde web

met elkaar verbonden

met alle liefs aan jou

Sientje

20:57 Gepost door saartje in Liefde | Commentaren (2) | Tags: 2010, kaarsje | |

27-12-09

Wanneer ik morgen doodga ...

 

samen

 




















Wanneer ik morgen doodga,
Vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield
Vertel het aan de wind,
Die in de bomen klimt
Of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield
Vertel het aan een kind,
Dat jong genoeg is om het te begrijpen
Vertel het aan een dier,
Misschien alleen door het aan te kijken
Vertel het aan de huizen van steen,
Vertel het aan de stad,
Hoe lief ik je had
Maar vertel het aan geen mens
Ze zouden je niet geloven
Ze zouden niet willen geloven dat
Alleen maar een man,
Alleen maar een vrouw,
Dat een mens een mens zo lief had
Als ik jou.
 
 
Hans Andreus

onderweg

14:48 Gepost door saartje in Liefde | Commentaren (5) | Tags: hans andreus | |

11-12-09

Verdronken Vlinder

 

ank-verdronken vlinder



Sterf in mij
volkomen vrij
van aardse lasten

Wek in mij
de diepe stilte
van het eeuwige bestaan

En leef
be-leef in mij
mijn mooiste droom



Sientje

n.a.v. een foto van Saartje
Ank - Cirkel der Natuur



21:56 Gepost door sientje in Algemeen | Commentaren (4) | |

07-12-09

De oude eik

6 dec 061

 

DE OUDE EIK IS NIET MEER

De eeuwenoude eik sufte nog een beetje in de vroege morgen. De bleke zon kwam net op en gaf nog niet genoeg warmte om zijn oude reumatische takken te warmen. Zijn blaadjes glansden, nog nat van de dauw. Kil en koud vond hij het. In zijn kruin kwetterden reeds de wakkere koolmeesjes, een krassende kraai maakte veel herrie, net als de ruziënde eksters, die hier nog maar kort woonden. Sputterende spreeuwen en een hamerende specht verstoorden zijn rust niet. Hij was aan die dagelijkse geluiden gewend. Ook de familie eekhoorn en in het bijzonder hun kindertjes, die op zijn oude takken heen en weer renden,hoorden er gewoon bij. Toch, voelde het anders deze morgen.

Een vreemd geluid, onheilspellend, angstaanjagend. Hij hoorde het al een paar dagen, maar het leek steeds dichterbij te komen. Verontrust wapperde hij met zijn bladeren,en zwiepte een beetje heen en weer, tot ongenoegen van de bewoners in zijn kruin. Verbaasd hielden zij zich muisstil. Wat was er aan de hand, wat was er met hun geliefde oude eik .

Omdat ze hun snavels hielden, hoorden zij het ook. Een zoemend, ronkend geluid, gevolgd door harde klappen. De aarde dreunde.

Zelfs mijnheer uil, die net een tukje wilde gaan doen, hield zijn ogen open. Dit belooft niks goeds, let op mijn woorden, sprak het dier schoolmeesterachtig. Even later kwamen er mensen voorbij, die op alle bomen grote witte kruisen plaatsten. Bah, wat een vies kleverig wit goedje zit er op mijn stam, mopperde de oude eik.

Het gedreun kwam steeds dichterbij. En toen, toen zag de oude eik, die hoog boven de andere bomen uit kon kijken, wat er gebeurde. De ene na de andere boom viel om. Ook zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen stortten de een na de ander ter aarde. Oh, nee, ze werden omgezaagd .Hij beefde van zijn wortels tot en met zijn mooie kruin.

Hij voelde aan zijn grondwater dat zijn einde nabij was. Toen de mannen met hun grote machines hem naderden, schudde hij nog even protesterend, steunde, kreunde en kraakte, maar tegen dit geweld kon hij niet op en het duurde niet eens lang, voordat hij was geveld. De mooie, trotse oude eik en al zijn familieleden moesten wijken, voor een nieuwbouwwijk.

Ze hesen hem met kettingen op een vrachtauto en legden hem ter rustte. Jaren later werden er planken uit hem gezaagd en oh, wonder, hij werd een vloer, een mooie eiken vloer in een huis in de nieuwbouwwijk, waar hij ooit de oudste en mooiste eik was van allemaal. Hoewel anders, was hij weer een beetje thuis.

Buiten in de nog jonge boompjes klonk het drukke, luide gekwetter van vogeltjes. Ook die hadden weer een plekje gevonden.


Prachtige bijdrage van een lieve Wenny.

Dit is het weblog van Wenny


21:00 Gepost door saartje | Commentaren (2) | Tags: oude eik | |

06-12-09

Ik was moe


zacht


Ik was moe.
Ik kon geen letter meer zien.
Ik wilde ook geen letter meer zien.
Ik wilde alleen nog maar slapen, ergens achteraf,
onder een lege hemel
en in warm en ongeletterd gras.

En de z dan?
Welke z?
De z van zuiver, zinderend en zoen.

Ik zuchtte, ik was zó moe...
maar iemand draaide zich naar mij toe
en gaf mij een zuivere, een zinderende, een letterlijke zoen.


Toon Tellegen
uit "...m n o p q..."

19:53 Gepost door sientje in Algemeen | Commentaren (0) | |

20-11-09

Planeet aarde

 

earth-space

 

De planeet aarde is zo'n ongelukkige plaats

dat niemand er levend vanaf komt

~~~~

 

 

Dat las ik eens ergens.

Wat je ook doet, hoe je ook je best doet

er levend vanaf komen doe je niet.

Bovendien denk ik dat aarde voelt

dat ze zelf ook niet overleeft

dat ze wordt uitgehold

en afgebroken

dat ze als maar warmer wordt

haar dampkring gaten krijgt

dat het allemaal zo mooi was bedoeld

maar het bolletje is zo klein

zo kwetsbaar klein

dat zien we pas als we eenmaal daar boven zijn

saartje          

 

21:57 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (7) | |