25-02-10

Kiezen voor de vreugde


image211



Door vreugde wordt het leven de moeite waard, maar veel mensen kunnen die vreugde nauwelijks ontdekken. Ze klagen over zorgen en neerslachtigheid in hun leven. Hoe kom je aan die zo begeerde vreugde? Hebben sommige mensen doodgewoon geluk, terwijl anderen het geluk mis lopen? Het klinkt gek, maar je kunt kiezen voor vreugde. Mensen kunnen hetzelfde doormaken, en er op uiteenlopende manieren mee omgaan. De een kiest voor het vertrouwen dat er uit de gebeurtenis, hoeveel pijn die ook deed, iets goeds zal voortkomen. De ander kiest voor wanhoop, en zal eraan kapot gaan. Ook in dit opzicht hebben mensen keuzevrijheid

©Henri Nouwen

 

Hier zet ik een stukje eigen tekst bij:


Een geluksplinter is zo bijzonder.Ze zijn overal om je heen, je kunt ze zomaar vangen, ze kosten helemaal niets. Het zijn pareltjes van kristallen momentjes in je leven. Je kunt ze op elk moment pakken en ze geven je een tinteling van een goed, blij en gelukkig gevoel. Ze hebben niets te maken met wat je bezit of wie je bent. Probeer ze te herkennen want ze komen zomaar op je pad, laat ze dan niet voorbij gaan. Neem ze mee en bewaar die splinters van geluk als een kostbaar bezit in je hart.

~~saartje~~

23:23 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (4) | Tags: vreugde, henri nouwen | |

17-02-10

Ware stilte

 

VANUIT  JE  HART

 

een prachtig geschenk kreeg ik vandaag

ik wil het graag met je delen

het is gemaakt door:  

Ultreya

22:00 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (1) | Tags: ultreya | |

16-02-10

Indien ik je dragen kon....

 

wall12-16


 

Indien ik je dragen kon

over de diepe grachten

van je angsten heen,

dan droeg ik je.

uren en dagen lang.

Indien ik de woorden kende

om antwoord te geven

op je duizend vragen over leven, over jezelf,

dan praatte ik met je,

uren en dagen lang.

 

Indien ik vrede in je hart kon planten

door geduldig te wachten en te hopen

tot het zaad van vrede in je openbrak

dan wachtte ik, uren en dagen lang.

Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart

aan onmacht, ontevredenheid

en onverwerkt verdriet,

dan bleef ik naast je staan,

uren en dagen lang.

 

Maar ik ben niet groter, niet sterker dan jij

en ik weet niet alles en ik kan niet zoveel…….

ik ben maar een vriend op je weg,

Al uren en dagen lang.

 

(Auteur : Marcel Weemaes)

20:57 Gepost door saartje in Liefde | Commentaren (1) | Tags: marcel weemaes, gedicht, liefde | |

14-02-10

Kostbare tijd

 

dyn005_original_650_650_pjpeg_2614713_18bd3af2d122523551d5cc46e37ec3d6

 

Als je kostbare tijd nu zou worden opgesoupeerd aan nonsens,

onvruchtbaar gezwets en negativisme,

dan zou het weggegooide tijd zijn, verloren tijd.

 

Daarom wil ik vrij zijn, bevrijd

wil ik geen ketens voelen, geen klemmende greep

maar vrij zijn, helemaal vrij

en dansen wil ik met wie ik liefheb

praten met wie ik waardeer

wandelen met wie ik nog gaan kan

lachen met wie ik geloof

reizen met degene die met me mee wil gaan

de vrienden van vandaag.

 

Gisteren is voorbij, de vrienden van gisteren ook

het wuiven ten afscheid hoort bij het leven

alles wat aan je gebeurt, hoort bij het hele leven,

dat zo mooi kan zijn en zo goed

dan ben je in wezen gelukkig,

dan is het leven aan jou geslaagd;

het kan ook ernstig zijn, pijnlijk, kwalijk,

dat zal te versmaden zijn,

al kun je het lijden ten goede keren,

want de vrucht die je oogst heb jij zelf in de hand;

zal ze zoet zijn, is ze bitter, het ligt aan jou.

 

Wat is het menszijn gecompliceerd,

maar steeds de moeite van beleven waard;

als je maar geduld opbrengt en leert van

wat je overkomt, in alles; als je de vrienden

van vandaag maar koestert en liefhebt

in de geest die je voor jezelf hebt gewenst,

in de tijdspanne die je misschien nog beleeft.

 

(auteur onbekend)

22:57 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (1) | Tags: tijd | |

12-02-10

Voor het paradijs

 

imagelonging11

 

Er zijn van die verhalen die je voor de rest van je leven bijblijven.
Dit is zo'n verhaal:

Voor het paradijs staat een poortwachter. Tot de poortwachter komt een man van het land en vraagt toegang tot het paradijs. Maar de paradijswachter zegt, dat hij hem nu geen toegang verlenen kan. De man informeert dan of hij later zou mogen binnenkomen. "Het is mogelijk", zegt de poortwachter, "Maar nu niet." Omdat de poort tot het paradijs openstaat als altijd en de poortwachter opzij treedt, bukt de man zich, om door de poort naar binnen te kijken. Wanneer de poortwachter dat merkt lacht hij en zegt: "Als het je zo lokt, probeer het dan om ondanks mijn verbod binnen te gaan. Weet echter wel: ik ben machtig. En ik ben slechts de onderste poortwachter. Van zaal tot zaal staan echter poortwachters, de ene nog machtiger dan de andere. Reeds de aanblik van de derde kan zelfs ik niet meer verdragen".
Zulke moeilijkheden heeft de man van het land niet verwacht; het paradijs moet toch voor ieder en altijd toegankelijk zijn, denkt hij ... maar ... hij besluit toch maar te wachten, tot hij toestemming krijgt om binnen te gaan.
De poortwachter geeft hem een bankje en laat hem opzij van de poort zich neerzetten. Daar zit hij dagen en jaren, De man, die voor zijn reis veel uitrusting heeft meegenomen, gebruikt alles, ook het meest waardevolle, om de poortwachter om te kopen. Deze neemt weliswaar alles aan, docht voegt er aan toe: "Ik neem het alleen maar aan, opdat je niet menen zult, iets vezuimd te hebben." De man vervloekt de enige hindernis voor de toegang tot het paradijs, in de eerste jaren zonder pardon en luid, later als hij oud wordt, bromt hij alleen nog maar wat voor zich uit.
Ten slotte worden zijn ogen zwak, en hij weet niet, of het nu werkelijk duisterder wordt om hem heen, of dat zijn ogen hem alleen bedriegen. Wel herkent hij nu in de duisternis een glans, die ondoofbaar uit de poort van het paradijs breekt. Nu heeft hij niet lang meer te leven.
Vóór zijn dood verzamelen zich in zijn hoofd alle ervaringen van de hele tijd in één vraag, die hij tot nu toe aan de poortwachter niet gesteld heeft.
Hij wenkt hem, daar hij zijn verstijvend lichaam niet meer oprichten kan. De poortwachter moet diep naar hem vooroverbuigen, want hij steekt nu een heel stuk boven hem uit. "Wat wil je dan nu nog weten?", vraagt de poortwachter, "je bent onverzadigbaar". "Iedereen verlangt toch naar het paradijs", zegt de man, "hoe komt het dan, dat in vele jaren niemand buiten mij om toegang gevraagd heeft?"
De poortwachter ziet in, dat de man nu reeds aan zijn einde is, en, om zijn verzwakkend gehoor nog te bereiken, brult hij hem toe: "Hier kon niemand anders ingang verkrijgen, want deze ingang is slechts voor jou bestemd. Ik ga nu en sluit hem af."...

Franz Kafka

(Cpyright: tijdschrift Prana, nr. 30, winter 1982/83.)

 

Ik vind het van een enorme wijsheid
om over na te denken.

 

met liefs, van saartje


 

22:05 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (1) | Tags: franz kafka, verhaal, paradijs | |

11-02-10

In de diepte van mijn zijn


elf

In de diepte van mijn zijn
ben ik een ongeordende verzameling vergeten ervaringen.
Een vat vol geïdealiseerde herinneringen.

Geblutst en gebuild ben ik
door de vele doorleefde uren
waarin ik tekens verzamel
om niet te vergeten hoe
iets in mij naar liefde zoekt
iets grenzen wil verleggen
iets ruimte zoekt in tijd
iets me gidst op de ongekende reis.

Diep in mijn zijn
zoekt voortdurend die ene vraag:
als het waar is dat weerloze liefde niet kan vergaan
waarom negeren we dan te dikwijls elkaars bestaan?

 

Claire vanden Abbeele
uit "Alles wacht op ons"

16:23 Gepost door sientje in Algemeen | Commentaren (2) | |

10-02-10

Sneeuwhartje

 

Smilebox_4141253

 

DANK je WEL

20:20 Gepost door saartje in Liefde | Commentaren (1) | Tags: liefde, sneeuw, hartje | |