29-03-10

De scheppende kracht van woorden

 

keomqkoakkmo-1aschotse-hooglanderIMG_8404

 

Woorden en nog eens woorden. Overal zie je woorden: op reclamezuilen, op televisieschermen, in kranten en in boeken. Woorden die gefluisterd, geroepen en gezongen worden. Bewegende, dansende, kleurige woorden. Het woord is een krachtbron. We moeten woorden weer hun scheppende kracht teruggeven. Het is heel belangrijk wat we zeggen. Als je van harte zegt: "Ik houd van je", kun je iemand opnieuw leven, hoop en moed geven. Als je zegt: "Ik haat je", kun je iemand kapot maken.
Pas op je woorden.


Tekst uit "Brood voor Onderweg" Henri Nouwen

 

19:51 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (1) | Tags: henri nouwen, hanscke | |

28-03-10

Wat is Liefde

 

wall8-11

foto: Ine Braat

De volgende beschrijving wordt aangebodenom te je te helpen in het verdiepen van je begrip wat Liefde werkelijk is en om verder de urgentie te wekken binnenin je van wat geen woorden ook maar kunnen beschrijven…..

Niemand bestaat zonder het. Liefde is de Creatieve Kracht in de oorsprong van Alles Wat Is. Niets groeit en ademt zonder het. Waar Liefde is, is Leven en uitbreiding. Waar het niet is, is dood en spanning. Iedere ademhaling die ik doe is pure Liefde wanneer ik de Stroom van Liefde mijn lichaam laat binnenkomen en haar bestaan ondersteun. Het begrijpen van de puur creatieve kracht van Liefde die zich door mij manifesteert en door de prijzenswaardige diversiteit van Leven waarin alles nauw is verbonden, is de Sleutel tot het volledig herinneren van Wie Ik Ben, als Een met Al Dat Is. Mijn universele uitlijning via de uitdrukking van de centrale kern van mijn Ziel dat Ik Liefde Ben wordt ook erkend, en eert en autoriseert de werkelijke essentie van Wie Wij Zijn als Een met Alles Dat Is – daarmee onderstrepend de onderliggende herkenning dat de “Ik” die dit claimt het Omniversele Wezen is van wie wij allemaal afstammen, met wie wij allemaal ons bestaan delen, en aan wie wij allemaal eeuwig zullen terugkeren.

Bron: Earthrainbow

12:10 Gepost door saartje in Liefde | Commentaren (0) | Tags: liefde, omniversum, earthrainbow | |

27-03-10

Een mooi verhaal....

 

incre6171



Toen ik in de eerste klas zat van de middebare,

zag ik een jongen van mijn klas naar huis

lopen met al zijn boeken.

Kyle was de naam, ik vroeg me af waarom hij al

die boeken mee naar huis nam.

Ik dacht bij mezelf; ' Vast weer zo'n nerd. '



Ik had een druk weekend gepland, zaterdag avond een feest

en zondag zou ik gaan voetballen met mijn vrienden.

Ik haalde mijn schouders op en liep door.

Terwijl ik verder liep, zag ik een groepje jongens

aan komen rennen.Ze renden naar Kyle en

sloegen hem al zijn boeken uit zijn handen en

lieten hem struikelen op de vieze natte grond.

Ik zag zijn bril door de lucht vliegen,

hij lande een paar meter verder in het gras.

Hij keek op en ik zag een trieste blik in zijn ogen.

Ik had medelijden met hem en liep op hem af.

Ik hielp hem zijn boeken op te rapen en terwijl hij

zocht om zijn bril zag ik een traan over zijn wang rollen.

Toen ik de boeken weer aan

hem gaf keek ik hem aan en zei tegen hem;

' Alsof die Jongens niks beters te doen hebben '.

Hij keek me aan en zei;' Hartstikke bedankt '.

Er verscheen een glimlach op zijn gezicht.



Dit was 1 van de glimlachen die echte dankbaarheid

uitstraalden. Ik vroeg hem waar hij woonde.

Hij bleek bij mij om de hoek te wonen,

Hij vertelde me dat hij hiervoor altijd naar

een privéschool ging.



Voorheen zou ik nooit met dat soort mensen omgaan.

Kyle en ik hebben de hele terugweg gepraat.

Ik tilde zijn boeken. Ik vroeg hem of hij zin

had om mee te gaan voetballen van het weekend.

Hij wilde en in het weekend leerde ik Kyle nog

beter kennen. Ik mocht hem echt,

en mijn vrienden dachten er net zo over.



Maandag; Daar was Kyle weer met zijn stapel boeken.

Ik sprak hem aan en zei dat hij nog eens gespierd

zou worden als hij elke dag die boeken mee zou nemen.

Hij moest lachen en ik nam de helft van zijn boeken over.



Vier Jaar ging er voorbij.Kyle en ik waren de beste vrienden geworden.

In het laatste Jaar begonnen we te denken aan studeren.

Kyle zou naar Groningen gaan en ik naar Delft.

Ik wist dat we altijd vrienden zouden blijven,

ookal gingen we zo ver van elkaar weg.

Kyle wilde dokter worden, ik hield het bij

Prof-voetballer, Studeren was gewoon niks voor mij.



Het eindexamen naderde, Kyle zou tijdens de

uitreiking van zijn diploma een speech houden.

Ik plaagde hem door te zeggen dat hij een nerd was,

maar ik was zo blij dat ik zelf niet op dat podium

hoefde te staan.



Op de dag van de uitreiking zag ik Kyle.

Hij zag er goed uit, zelf's die bril van hem

stond hem goed.Er waren dagen dat hij echt

geluk uitstraalde, waardoor hij soms meer

afspraakjes had dan mij.

Soms was ik gewoon jaloers op hem.

Vandaag was 1 van die dagen.

Ik kon zien dat hij zenuwachtig was voor de speech.

Ik sloeg mijn arm om hem heen en wenste hem succes.

Hij keek met aan met zijn denkbare blik, lachte, en zei;

' Bedankt. '



Daar stond hij dan.Hij schraapte zijn keel en begon;

' Je eindexamen is een periode waarin je

mensen bedankt die je hebben geholpen door deze

moeilijke tijd heen te komen.Je ouders, broers, zussen,

misschien Je mentor.. Maar het belangrijkste van

allemaal; Je vrienden.Ik sta hier om Jullie

te vertellen dat het hebben van een goeie vriend

het mooiste is wat Je kunt hebben.

Ik sta hier om Jullie te vertellen dat er niets

mooiers is dan iets te kunnen betekenen voor een ander '.



' Ik zal Jullie een verhaal vertellen. '

Ik keek met ongeloof naar Kyle toen hij begon te

vertellen over onze eerste ontmoeting.

Hij wilde die week zelfmoord plegen.

Hij vertelde dat hij zijn school kluis had leeggehaald,

zodat zijn moeder later niet al die boeken naar huis

hoefde te dragen.

Kyle keek me diep in mijn ogen aan en liet een kleine

glimlach zien, ' Gelukkig leef ik nog '.



Nadat Kyle zijn verhaal had gehouden over dat

ene moment in zijn leven

hoorde ik het publiek emotioneel zuchten.

Ik zag zijn vader en moeder diezelfde dankbare blik

zoals Kyle die had naar mij toe werpen.

Nu pas realiseerde ik me wat ik had betekend voor Kyle.



Onderschat nooit de kracht van een actie,

Met een klein gebaar kun je iemands leven veranderen.

In voor- en tegenspoed.Op de een of andere manier

zijn we altijd met elkaar verbonden!


~~auteur onbekend~~

 

Dit is een verhaal wat ik al jaren bewaar

ik vind het de moeite waard om te delen

want ik geloof nog steeds

dat het echt zo "werkt".

 

 

15:43 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (0) | |

26-03-10

Een vriend is.....

 

feathery_friends

Een vriend is.....

Een vriend is iemand die je vertrouwt,
Die je zorgen en geheimen toevertrouwt.
Een vriend is iemand die jou aanvaardt met je fouten
En die je begrijpt en helpt jouw problemen op te lossen.
Een vriend is iemand met wie je prettige
En minder prettige momenten beleeft
En met wie je open en eerlijk kunt praten.
Een vriend is iemand met wie je kunt lachen en huilen,
Iemand voor wie je, je niet hoeft te schamen.
Een vriend vertelt geen leugens en is oprecht.
Een vriend geeft je vrijheid.
Een vriend mag je duidelijk tonen dat je van hem houdt.
Een vriend is iemand die niet alles van een kant laat komen.
Een vriend is iemand bij wie je helemaal jezelf kunt zijn.

~~auteur onbekend~~

21:16 Gepost door saartje in Liefde | Commentaren (0) | |

12-03-10

Op een dag....

 

mpd primavera al fin341

OP EEN DAG

Op een dag doet er niets nog toe
Op een dag ben je zoveel kwijt
Dat niets meer uitmaakt
Op een dag
Is een mooi landschap al genoeg

Of een onschuldig gezicht
Ergens gezien in het voorbijgaan
Op van die dagen zonder herinnering
Van die dagen die zomaar verdwijnen

Op een dag
Doe jij
Doe jij er altijd toe

Jouw gezicht is een mooi landschap
Jouw landschap is een mooi gezicht
Jouw omarming is een gedicht
Op een dag
Lijkt alles verloren

Op een dag
Doe jij
Doe jij er altijd toe

19:45 Gepost door saartje in Liefde | Commentaren (2) | Tags: frank boeijen | |

11-03-10

De oude eik is er niet meer

 

10mrt 047

Een vriendin schreef een mooi stuk en dat stuurde ze mij bij het zien van de gekapte bomen, op mijn weblog.

Het is te mooi om niet te delen en dat doe ik hier.

 

DE  OUDE  EIK  IS  NIET  MEER

 

De eeuwenoude eik sufte nog een beetje in de vroege morgen. De bleke zon kwam net op en gaf nog niet genoeg warmte om zijn oude reumatische takken te warmen. Zijn blaadjes glansden, nog nat van de dauw. Kil en koud vond hij het. In zijn kruin kwetterden reeds de wakkere koolmeesjes, een krassende kraai maakte veel herrie, net als de ruziënde eksters, die hier nog maar kort woonden. Sputterende spreeuwen en een hamerende specht verstoorden zijn rust niet. Hij was aan die dagelijkse geluiden gewend. Ook de familie eekhoorn en in het bijzonder hun kindertjes, die op zijn oude takken heen en weer renden,hoorden er gewoon bij. Toch, voelde het anders deze morgen.

Een vreemd geluid, onheilspellend, angstaanjagend. Hij hoorde het al een paar dagen, maar het leek steeds dichterbij te komen. Verontrust wapperde hij met zijn bladeren,en zwiepte een beetje heen en weer, tot ongenoegen van de bewoners in zijn kruin. Verbaasd hielden zij zich muisstil. Wat was er aan de hand, wat was er met hun geliefde oude eik .

Omdat ze hun snavels hielden, hoorden zij het ook. Een zoemend, ronkend geluid, gevolgd door harde klappen. De aarde dreunde.

Zelfs mijnheer uil, die net een tukje wilde gaan doen, hield zijn ogen open. Dit belooft niks goeds, let op mijn woorden, sprak het dier schoolmeesterachtig. Even later kwamen er mensen voorbij, die op alle bomen grote witte kruisen plaatsten. Bah, wat een vies kleverig wit goedje zit er op mijn stam, mopperde de oude eik.

Het gedreun kwam steeds dichterbij. En toen, toen zag de oude eik, die hoog boven de andere bomen uit kon kijken, wat er gebeurde. De ene na de andere boom viel om. Ook zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen stortten de een na de ander ter aarde. Oh, nee, ze werden omgezaagd .Hij beefde van zijn wortels tot en met zijn mooie kruin.

Hij voelde aan zijn grondwater dat zijn einde nabij was. Toen de mannen met hun grote machines hem naderden, schudde hij nog even protesterend, steunde, kreunde en kraakte, maar tegen dit geweld kon hij niet op en het duurde niet eens lang, voordat hij was geveld. De mooie, trotse oude eik en al zijn familieleden moesten wijken, voor een nieuwbouwwijk.

Ze hesen hem met kettingen op een vrachtauto en legden hem ter rustte. Jaren later werden er planken uit hem gezaagd en oh, wonder, hij werd een vloer, een mooie eiken vloer in een huis in de nieuwbouwwijk, waar hij ooit de oudste en mooiste eik was van allemaal. Hoewel anders, was hij weer een beetje thuis.

Buiten in de nog jonge boompjes klonk het drukke, luide gekwetter van vogeltjes. Ook die hadden weer een plekje gevonden.

 

©Wenny M.

De oude eik

17:12 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (0) | Tags: wenny muring, bomen kappen | |

03-03-10

Over de grote rivier



haas en wasbeer

Op een dag zei haas tegen de wasbeer: 'Ik moet op reis, maar ik kan jou niet meenemen. ook de eend, olifant en muis blijven hier bij jou'. 'Oh, nee', zei de wasbeer, 'Je kunt toch niet alleen gaan. Wij gaan met je mee, want je moet over de grote rivier en die is heel diep en breed.'

Haas knikte. 'Ja, ik weet het', zei de haas. 'Ik ken de rivier, maar ik moet die weg alleen gaan. Je mag wel meelopen tot aan de oever. Zou je dat voor me willen doen?' Ze liepen samen naar de rivier.

 Aan de oever zei de haas: 'Nu moet ik echt gaan. Jij blijft hier, ga straks terug naar  eend, olifant en muis. Je kunt wel aan me denken, als ik er niet meer ben. En ik vind het fijn als je eend, olifant en muis verhalen over me vertelt, maar ik.... ik moet nu alleen verder'.  De stem van de haas stokte, en een hazentraan rolde over zijn gezicht.

Haas omhelsde wasbeer. Even hielden ze elkaar stevig vast. 'Ik moet nu gaan', zei de haas, 'ik zie jullie graag.' hij stak zijn poot omhoog, zwaaide voor de laatste keer en liep naar de rivier.

De kleine wasbeer ging op een steen zitten en wachtte tot hij de haas niet meer zag. Hij was verdrietig en huilde een beetje.

Wasbeer keek na een tijdje op, en veegde de tranen uit zijn ogen. Hij dacht aan haas. Haas had zo vaak gezegd: 'Alles heeft een begin en een eind'. 'Dat is zo,' fluisterde wasbeer. Hij haalde diep adem en zei hardop: 'Alles heeft een begin en een eind.'

 Toen liep wasbeer naar huis. Hij omhelsde de eend, de olifant en de muis. 'Haas is de grote rivier overgestoken,' zei hij zacht. 'en hij komt niet meer terug, hij blijft aan de overkant'.

Eend, olifant, muis en wasbeer gingen een eindje wandelen.... heel stilletjes. Ze dachten allemaal aan haas.

Opeens struikelde olifant over een steen. Hij viel en zijn trompet rolde uit zijn tas.

Olifant raapte zijn trompet op en begon een liedje te spelen. Eend sloeg de maat en muis pakte zijn fluit.

Ze maakten de hele avond muziek en zelfs wasbeer danste mee. Het was al nacht toen ze naar huis gingen om te slapen.

'Wasbeer, slaap je al?' vroeg muis. 'Nee ', bromde de wasbeer. 'Geloof jij dat haas onze muziek gehoord heeft?' 'Natuurlijk,'mompelde de  wasbeer, en hij streelde de muis.  'Dan moeten we vaker muziek maken'. 'Ja,' fluisterde wasbeer.

Toen was het weer stil.

Je hoorde alleen nog de wind in de bomen.



Over de grote rivier - een verhaal over afscheid
naar Armin Beuscher & Cornelia Haas

21:18 Gepost door sientje in Algemeen | Commentaren (3) | |