27-03-10

Een mooi verhaal....

 

incre6171



Toen ik in de eerste klas zat van de middebare,

zag ik een jongen van mijn klas naar huis

lopen met al zijn boeken.

Kyle was de naam, ik vroeg me af waarom hij al

die boeken mee naar huis nam.

Ik dacht bij mezelf; ' Vast weer zo'n nerd. '



Ik had een druk weekend gepland, zaterdag avond een feest

en zondag zou ik gaan voetballen met mijn vrienden.

Ik haalde mijn schouders op en liep door.

Terwijl ik verder liep, zag ik een groepje jongens

aan komen rennen.Ze renden naar Kyle en

sloegen hem al zijn boeken uit zijn handen en

lieten hem struikelen op de vieze natte grond.

Ik zag zijn bril door de lucht vliegen,

hij lande een paar meter verder in het gras.

Hij keek op en ik zag een trieste blik in zijn ogen.

Ik had medelijden met hem en liep op hem af.

Ik hielp hem zijn boeken op te rapen en terwijl hij

zocht om zijn bril zag ik een traan over zijn wang rollen.

Toen ik de boeken weer aan

hem gaf keek ik hem aan en zei tegen hem;

' Alsof die Jongens niks beters te doen hebben '.

Hij keek me aan en zei;' Hartstikke bedankt '.

Er verscheen een glimlach op zijn gezicht.



Dit was 1 van de glimlachen die echte dankbaarheid

uitstraalden. Ik vroeg hem waar hij woonde.

Hij bleek bij mij om de hoek te wonen,

Hij vertelde me dat hij hiervoor altijd naar

een privéschool ging.



Voorheen zou ik nooit met dat soort mensen omgaan.

Kyle en ik hebben de hele terugweg gepraat.

Ik tilde zijn boeken. Ik vroeg hem of hij zin

had om mee te gaan voetballen van het weekend.

Hij wilde en in het weekend leerde ik Kyle nog

beter kennen. Ik mocht hem echt,

en mijn vrienden dachten er net zo over.



Maandag; Daar was Kyle weer met zijn stapel boeken.

Ik sprak hem aan en zei dat hij nog eens gespierd

zou worden als hij elke dag die boeken mee zou nemen.

Hij moest lachen en ik nam de helft van zijn boeken over.



Vier Jaar ging er voorbij.Kyle en ik waren de beste vrienden geworden.

In het laatste Jaar begonnen we te denken aan studeren.

Kyle zou naar Groningen gaan en ik naar Delft.

Ik wist dat we altijd vrienden zouden blijven,

ookal gingen we zo ver van elkaar weg.

Kyle wilde dokter worden, ik hield het bij

Prof-voetballer, Studeren was gewoon niks voor mij.



Het eindexamen naderde, Kyle zou tijdens de

uitreiking van zijn diploma een speech houden.

Ik plaagde hem door te zeggen dat hij een nerd was,

maar ik was zo blij dat ik zelf niet op dat podium

hoefde te staan.



Op de dag van de uitreiking zag ik Kyle.

Hij zag er goed uit, zelf's die bril van hem

stond hem goed.Er waren dagen dat hij echt

geluk uitstraalde, waardoor hij soms meer

afspraakjes had dan mij.

Soms was ik gewoon jaloers op hem.

Vandaag was 1 van die dagen.

Ik kon zien dat hij zenuwachtig was voor de speech.

Ik sloeg mijn arm om hem heen en wenste hem succes.

Hij keek met aan met zijn denkbare blik, lachte, en zei;

' Bedankt. '



Daar stond hij dan.Hij schraapte zijn keel en begon;

' Je eindexamen is een periode waarin je

mensen bedankt die je hebben geholpen door deze

moeilijke tijd heen te komen.Je ouders, broers, zussen,

misschien Je mentor.. Maar het belangrijkste van

allemaal; Je vrienden.Ik sta hier om Jullie

te vertellen dat het hebben van een goeie vriend

het mooiste is wat Je kunt hebben.

Ik sta hier om Jullie te vertellen dat er niets

mooiers is dan iets te kunnen betekenen voor een ander '.



' Ik zal Jullie een verhaal vertellen. '

Ik keek met ongeloof naar Kyle toen hij begon te

vertellen over onze eerste ontmoeting.

Hij wilde die week zelfmoord plegen.

Hij vertelde dat hij zijn school kluis had leeggehaald,

zodat zijn moeder later niet al die boeken naar huis

hoefde te dragen.

Kyle keek me diep in mijn ogen aan en liet een kleine

glimlach zien, ' Gelukkig leef ik nog '.



Nadat Kyle zijn verhaal had gehouden over dat

ene moment in zijn leven

hoorde ik het publiek emotioneel zuchten.

Ik zag zijn vader en moeder diezelfde dankbare blik

zoals Kyle die had naar mij toe werpen.

Nu pas realiseerde ik me wat ik had betekend voor Kyle.



Onderschat nooit de kracht van een actie,

Met een klein gebaar kun je iemands leven veranderen.

In voor- en tegenspoed.Op de een of andere manier

zijn we altijd met elkaar verbonden!


~~auteur onbekend~~

 

Dit is een verhaal wat ik al jaren bewaar

ik vind het de moeite waard om te delen

want ik geloof nog steeds

dat het echt zo "werkt".

 

 

15:43 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.