11-03-10

De oude eik is er niet meer

 

10mrt 047

Een vriendin schreef een mooi stuk en dat stuurde ze mij bij het zien van de gekapte bomen, op mijn weblog.

Het is te mooi om niet te delen en dat doe ik hier.

 

DE  OUDE  EIK  IS  NIET  MEER

 

De eeuwenoude eik sufte nog een beetje in de vroege morgen. De bleke zon kwam net op en gaf nog niet genoeg warmte om zijn oude reumatische takken te warmen. Zijn blaadjes glansden, nog nat van de dauw. Kil en koud vond hij het. In zijn kruin kwetterden reeds de wakkere koolmeesjes, een krassende kraai maakte veel herrie, net als de ruziënde eksters, die hier nog maar kort woonden. Sputterende spreeuwen en een hamerende specht verstoorden zijn rust niet. Hij was aan die dagelijkse geluiden gewend. Ook de familie eekhoorn en in het bijzonder hun kindertjes, die op zijn oude takken heen en weer renden,hoorden er gewoon bij. Toch, voelde het anders deze morgen.

Een vreemd geluid, onheilspellend, angstaanjagend. Hij hoorde het al een paar dagen, maar het leek steeds dichterbij te komen. Verontrust wapperde hij met zijn bladeren,en zwiepte een beetje heen en weer, tot ongenoegen van de bewoners in zijn kruin. Verbaasd hielden zij zich muisstil. Wat was er aan de hand, wat was er met hun geliefde oude eik .

Omdat ze hun snavels hielden, hoorden zij het ook. Een zoemend, ronkend geluid, gevolgd door harde klappen. De aarde dreunde.

Zelfs mijnheer uil, die net een tukje wilde gaan doen, hield zijn ogen open. Dit belooft niks goeds, let op mijn woorden, sprak het dier schoolmeesterachtig. Even later kwamen er mensen voorbij, die op alle bomen grote witte kruisen plaatsten. Bah, wat een vies kleverig wit goedje zit er op mijn stam, mopperde de oude eik.

Het gedreun kwam steeds dichterbij. En toen, toen zag de oude eik, die hoog boven de andere bomen uit kon kijken, wat er gebeurde. De ene na de andere boom viel om. Ook zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen stortten de een na de ander ter aarde. Oh, nee, ze werden omgezaagd .Hij beefde van zijn wortels tot en met zijn mooie kruin.

Hij voelde aan zijn grondwater dat zijn einde nabij was. Toen de mannen met hun grote machines hem naderden, schudde hij nog even protesterend, steunde, kreunde en kraakte, maar tegen dit geweld kon hij niet op en het duurde niet eens lang, voordat hij was geveld. De mooie, trotse oude eik en al zijn familieleden moesten wijken, voor een nieuwbouwwijk.

Ze hesen hem met kettingen op een vrachtauto en legden hem ter rustte. Jaren later werden er planken uit hem gezaagd en oh, wonder, hij werd een vloer, een mooie eiken vloer in een huis in de nieuwbouwwijk, waar hij ooit de oudste en mooiste eik was van allemaal. Hoewel anders, was hij weer een beetje thuis.

Buiten in de nog jonge boompjes klonk het drukke, luide gekwetter van vogeltjes. Ook die hadden weer een plekje gevonden.

 

©Wenny M.

De oude eik

17:12 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (0) | Tags: wenny muring, bomen kappen | |

De commentaren zijn gesloten.