24-04-09

Het geknakte riet niet breken

 

trurl_pagecontent


Soms gooien we kapotte dingen maar weg. In plaats van ze te repareren zeggen we: "Nou, ik heb toch geen tijd om 't weer in orde te maken, ik kan 't net zo goed in de vuilnisbak gooien en een nieuwe kopen". Soms doen we hetzelfde met mensen. We zeggen: "Hij heeft een drankprobleem ... ze is depressief ... die hebben hun bedrijf niet goed geleid ... laten we ons maar niet met hen inlaten, dat is vragen om moeilijkheden". Als we ons van mensen afmaken omdat er iets aan hen lijkt te mankeren, dan ontnemen we hun groeikansen. Dan miskennen we hun gaven, die vaak verborgen liggen onder hun zwakheden. Ieder van ons is geknakt riet, of onze kneuzingen nu zichtbaar zijn of niet. Wie meeleeft met anderen gelooft dat er kracht verborgen ligt in zwakheid, en dat echte gemeenschap ontstaat op basis van erkenning van ieders zwakheid.

De tekst is uit "Brood voor Onderweg" Henri Nouwen - copyright Lannoo

 

Lief Sientje,

Het is inderdaad zo dat,  als je elk mens waar "iets" aan is, links moet laten liggen, dat er dan niemand over blijft. Pas als er aan onszelf niets, helemaal niets zou mankeren, dan zouden we zo hooghartig kunnen zijn.

Maar zo'n perfect mens wil ik niet eens zijn. Ik wil een mens zijn met fouten en gebreken, met elke keer opnieuw struikelen en steken laten vallen. Ik hoef niet mooi te zijn, rijk te zijn, en het beter te weten. Ik wil ook ziek zijn van verdriet en kapot zijn, gebroken van ellende. Pijn voelen om de ijsbeer die het niet gaat redden.

Zo'n gevallen, geknakt, gebroken mens mag ik zijn, maar dan wel een die toch altijd weer opstaat. Om dan de andere gevallen, geknakte mensen weer te kunnen helpen opstaan en samen onze lange levensweg te gaan...


Met deze gedachten
zend ik deze woorden
aan jou, Sientje



23:28 Gepost door saartje in Algemeen | Commentaren (2) | Tags: ijsbeer | |

Commentaren

Zo'n mens ben ik ook In een geloofsgemeenschap is het me overkomen, ruim 23 jaren lang. Ik had bij de aanvang destijds al weg moeten gaan, maar deed het niet, omdat ik geloofde dat gelovige mensen die zich in een orde bijeen hebben geschaard juist baden en samen kwamen om God te loven en elkaar te bemoedigen in wie we waren: mensen aan elkaar gelijk, mensen die elkaar broodnodig hebben, mensen die de naastenliefde prediken en die ook willen praktiseren. Ik had me vergist. De gelovigen in mijn afdeling waren vromen in kerk en gebed en verder niets. Omdat ik anders was, een denker, een beetje artistiek, omdat ik in hun ogen toen nog tamelijk jong en verwachtingvol was, omdat ik schreef en in die dagen de jongste was van die vrome bende - want het was een zuur rommeltje bij elkaar geraapt aan intellect en domheid, het gaat heus samen - ik heb het gemerkt en maakte het mee, kortom, hierom vooral hebben ze me bij voorbaat veroordeeld, trapten ze op mijn ziel en braken ze mijn vertrouwen, ontnamen ze me alles aan mogelijkheid van wat ik hun wilde en kon bieden: mijn talenten, mijn vreugde, mijn ernst. Het waren inhumane gelovigen, in ieder geval tegenover mij. Ik was voor hun begrippen te werelds, te eigenzinnig, te weinig katholiek, ik was van alles dus té. Ze wilden me niet en de gevolgen waren ernaar, al die lange jaren. Onlangs heb ik dus de moed opgegeven, ben ik vertrokken uit die afdeling, maar (nog) niet uit de orde. Het rare is dat deze groepering in de loop der tijd nog steeds dezelfde zielen is blijven aantrekken, gelijkgestemde zielen zoals ze er vroeger al waren in het oude katholicisme en er waarschijnlijk altijd zullen zijn: kortzichtige mensen die naar aanzien streven voor zichzelf, die de hemel bestormen met zichzelf, verder niets. Ik ben metterdaad uiteindelijk zélf vertrokken daar, maar in wezen ben ik weggewezen en weggewerkt door geïndoctrineerde geesten die, schrik niet, de teksten van onder anderen Henri Nouwen zo mooi vinden. Ik heb dit rechtstreeks in reactie óp naar jullie geschreven. Er zit geen verwijt in dit betoog, echt niet, er zit wel verdriet en een vorm van gebrokenheid in. Ik hoop dat jullie, Saartje & Sientje, niet schrikken van mijn klaagzang; het gaat erom dat we allemaal aan elkaar moeten leren, aan elkaar moeten lijden, soms, en aan elkaar moeten vergeven. Het valt niet altijd mee. Maar een tekst als deze van Henri moge meehelpen ons, breekbare mensjes, tot inzicht te brengen: we hebben elkaar nodig, allemaal. Dag lieverds, dank voor jullie inzet, jullie doen alleen maar goed.

Gepost door: Inebegijn | 26-04-09

Elkaar een hand reiken, akkoord. Eenmaal, tweemaal, misschien ook driemaal en zelfs viermaal. Maar je mag ook niet alle energie laten wegzuigen zodat je zelf leeg achterblijft. Begrip, troost, hulp, medeleven, .... maar het mag geen misbruik worden.

Gepost door: Geert | 29-04-09

De commentaren zijn gesloten.